ببینید وقتی افکار ناخوشایندتون رو، بهخصوص اونها که دست کم به نظر خودتون صرفا واقعبینانهان و گاهی از طرف دیگران یا حتی خودتون هم دیوانهوار تلقی میشن رو سانسور میکنید، شما تنهایید. دست کم من که احساس تنهایی میکنم. و بله سیاست ابزار انسانه که بسته به مکان و مخاطب حرفهاش رو تنظیم کنه. چیزی که جا موند اینه که وقتی سانسورش نمیکنید هم تنهایید. ناخوشایند و دیوانهوار و اینا بودن دیگه. کیه که بخواد از نزدیک در معرضش باشه؟ پس تنها راه خروج از تنهایی چیه؟ اینکه افکارتون رو تغییر بدید. حالا هویتتون چه قدر به اینا گره خورده؟ چه حسی داره عوض کردنشون؟ اصلا شدنیه؟
البته آدم تو راه دوستانی هم پیدا میکنه که باید قدرشون رو بدونه. کاش که دوستای بیشتری به جمع دوستان قشنگمون اضافه بشن.
دیدگاهتان را بنویسید